جهت خير مقرّر فرموده ، و مردم وسيلهء جهت شر مىگردانند . مثل آنكه مال را حق تعالى در دنيا خلق فرموده كه آن را وسيلهء قوّت بر عبادت و تحصيل سعادات گردانند ، و جمعى به سبب ترك آن به انواع كمالات فائز گردند ، پس اگر مال نمىبود قوّت بر عبادت به هم نمىرسيد ، و ثوابى كه بر تصدّقات و خيرات مترتب مىشود حاصل نمىشد ، و اگر مال نمىبود ثوابى كه بر ترك مال حاصل مىشود حاصل نمىشد ، و ليكن اين مال را فتنه هم ساخته است كه به آن تحصيل انواع بديها مىتوان نمود ، و اين جهت را در آن براى اين مقرّر فرموده است كه بر تركش مثاب شوند ، امّا جمعى آن را وسيلهء غير آن كار مىكنند كه براى آن مخلوق شده است ، و باعث شقاوت ايشان مىشود ، پى هرجا كه مذمّت مال و غنا واقع شده است به سبب آن جهت شرّى است كه در آن هست ، و مردم آن را جهت شر مىكنند ، و اگرنه اصل آن جهت را حق تعالى براى وسيلهء خير مقرّر فرموده است ، و هرجا كه مدح آن واقع شده است به سبب آن جهات خيرى است كه در آن هست . و همچنين فقر و احتياج وسيله‌اى است براى تحصيل سعادات كه آدمى بر مشقّت آن صبر نمايد ، و به ثوابهاى عظيم فائز گردد ، و رو به خدا آورد ، و از خدا طلب نمايد ، و به سبب آن او را قرب حاصل شود ، و محتاج به محرّمات نشود ، و از براى خدا ترك نمايد ، و به اعلى درجهء زهد و ورع برسد ، و ليكن گاه است كه بر آن صبر نمىكنند ، و به سبب آن مرتكب سؤال از مخلوق مىشوند ، و آن از بدترين نقايص و عيبهاست ، و گاهى به سبب آن مرتكب محرّمات مىشوند ، و گاهى به سبب آن به خداوند خود بدگمان مىشوند و نسبت جور و ظلم به خدا مىدهند ، و